پس از پایان روزهای پرالتهاب و جنگ‌زده‌ی اسفندماه در اورژانس، نوبت به آخرین دوره‌ی بخش‌های ماژورم یعنی بخش کودکان رسیده بود. از همان اوایل فروردین احساس می‌کردم چندان برای این بخش آماده نیستم. اگرچه شرایط بحران و جنگ هنوز تمام نشده بود، اما دیگر به آن خو گرفته بودیم؛ و انگار به اتفاقی طبیعی در…

وارد اتاق شدم. روی اولین صندلی که دیدم نشستم. روبرویم اتندینگ زنان نشسته بود که از چهره‌اش معلوم‌ بود که تازه از خواب بیدار شده و کشان کشان تا اینجا آمده‌ تا آزمون شفایی از قبل تایین نشده ما را بگیرد. پرسید: «خانم ۵۹ ساله‌ای که ۱۰ سال از یائسگی‌اش گذشته‌ است با لکه بینی…

از روزهای مهر و آبان 1404 . وقتی که اینترن جراحی بیمارستان گنجویان دزفول بودم … سکانس اول آقای ۴۷ ساله‌ای با سل فعال، هپاتیت و درد و تورم شکم مراجعه کرده بود. حوالی ساعت ۷:۳۰ هم برایش مشاوره جراحی گذاشته بودند. بیمار را دیدم، به آنکال معرفی کردم و پس از حدود نیم ساعت،…

وضعیتم در بخش جراحی طوری شده که هر کسی مرا آن‌جا می‌بیند، می‌گوید: «چقدر می‌خواهی کلاس بگذاری؟ بس نیست؟!» البته منظور از «کلاس گذاشتن»، آن کلاس گذاشتن نیست! منظور همان کلاس درس و آموزش و صحبت درباره‌ی بیماری‌ها و درمان و تشخیص هاست؛ و اگر به خواسته‌ی من باشد، هر آن‌چه به‌صورت مستقیم یا غیرمستقیم…

هر چه به انتهای دوران تحصیلم در پزشکی نزدیک می‌شوم، خیلی از عادت های قدیمی‌ام هم دستخوش تغییراتی می‌شوند. و حالا بعد از گذشت سالها، احساس می‌کنم که چقدر همه چیز تغییر کرده است. این روزها گاهی، حتی وقتی کاری در بیمارستان ندارم، در بیمارستان قدم زدن را ترجیح می‌دهم. «خب حالا کار این بیمار…